25.4.15

Evolución





* The expression of the emotions in man and animals. Charles Darwin, 1872.
* Santiago Segura.

23.4.15

Menester es demoler




[Digo que al enfrentarme con Robot
yo había calculado los dos riesgos que siguen:
uno, el de las preguntas contenciosas
que irían al fichero de su caja interior;
y otro, el de su dialéctica infernal,
tendiente a promover y medir el vacío.
Por lo cual, en presencia de Robot,
y cuando el pedagogo ya iniciaba el discurso,
yo le arrojé a la boca
mi puñado de arena.
Se oyó en los mecanismos internos de Robot
un estallar de alambre y válvulas heridos:
trastabilló un instante sobre sus pies tozudos
y al fin se desplomó con fragores de lata.
Después, con un martillo, lo reduje a fragmentos
y sobre su chatarra bailé piadosamente.]


*Odas para el hombre y la mujer. Leopoldo Marechal, 1929.
*El poema de Robot [fragmento]. Leopoldo Marechal, 1966.

2.4.15

Todo empezó así



[A w którymś momencie opowiedziała nam następującą historię: 

 –Zobaczyłam kiedyś w filmie Buñuela osobliwą scenę. Fernando Rey, ulubiony aktor Buñuela, zawsze z bródką, zawsze lekko lubieżny, idzie ulicą, a w załomie muru siedzi starucha z rozpuszczonymi siwymi włosa­mi. W ręku trzyma tamborek, na który naciągnięta jest ociekająca pomyjami szmata. Chichocząc w bezzębnym uśmiechu, cudownym jedwabiem haftuje na tej szmacie lilie. Oto scena, która usprawiedliwia istnienie ki­na – powtarzałam przyjaciołom. A potem ten film pokazano w telewi­zji. Patrzę, idzie ulicą Rey, żadnej staruchy nie ma, jest kobieta, dosyć młoda, która rozciąga na ramach ślubne welony. Tak że przestrzegam: w najlepszej wierze mogę opowiadać rzeczy, których nie było.]

[En algún momento nos contó la siguiente historia: 

–Una vez vi en una película de Buñuel una escena extraordinaria. Fernando Rey, el actor preferido de Buñuel, siempre con su barba, siempre levemente lascivo, caminaba por una calle, y en el hueco de un muro había una vieja sentada con la gris cabellera suelta y sujetando un bastidor de bordado, sobre el cual se extendía una tela muy sucia. Con una risilla desdentada, la vieja estaba bordando lirios sobre aquel trapo inmundo con un maravilloso hilo de seda. «He aquí la escena que justifica la existencia del cine», solía repetir a mis amigos. Después, emitieron la película en la televisión. Y así vi a Fernando Rey caminando por la calle, pero no había ninguna vieja, sino una mujer bastante joven extendiendo velos nupciales sobre unos bastidores. De modo que lo advierto: aun con toda la buena fe por mi parte, puedo contar cosas que jamás existieron.] 

*Wisława Szymborska,  «***», en Godzina dla Adama. Wspomnienia, wiersze, przekłady [Una hora para Adam. Recuerdos, poemas, traducciones], Cracovia, 2000.
 *En Trastos, recuerdos, una biografía de Wisława Szymborska [trad. Elzbieta Bortkiewicz y Ester Quirós]. Anna Bikont y Joanna Szczęsna, 2015.

27.3.15

El arte ordena


[¡Ay de los que pasaron confiados por esta cárcel navegable
y blanda!

    -¿Ma amas todavía?
    -¿Y tú qué piensas?

Desmesurados, paralelos, lentos, dóciles y esquimales.]





*En Manchas nombradas. Jose-Miguel Ullán, 1984.
*A bañá me quiero ir. Pastora Amaya, Sevilla, 1952.

23.3.15

La tristeza de las fiestas


[JUAN.-Personas, personajes. No hay diferencia, ¿sabes? ¿Sabes que la palabra "persona" originalmente se refería a una máscara que usaban los actores de teatro? Has dado justo en el centro de la diana, disparando con los ojos vendados, por supuesto.

LOLA.-Bueno, eso lo sabe todo el mundo. Y además, eso era hace dos mil años. Hoy ya no es así, hay una diferencia; la diferencia entre una persona y un personaje es como la diferencia entre los verbos ser y estar. ¿Tú qué prefieres, ser o estar?]

*Teatro, Sigfrid Monleón, 2015. [Diseño: Andrés Navarro]
*Teatro, incluido en La tristeza de las fiestas, Mariano Peyrou, 2014.

12.3.15

Somos en cuanto buscamos


[When he and I,
after drinking and
talking, approached
the goddess or woman

become her, and by my
insistence entered
her, and in the ease
and delight of the

meeting I was given that
sight gave me myself,
this was the mystery
I had come to -all

manner of men, a
throng, and bodies of
women, writhing, and
a great thought seemingly

silent sound -and when
I left the room to them,
I felt, as though hearing
laughter, my own heart lighten.]


[Cuando él y yo,
después de beber y
hablar, nos acercamos
a la diosa o la mujer

convertida en ella, y tras
mi insistencia
la abordamos, y cuando disfrutaba
de la facilidad y placer del

encuentro, esa visión
me llevó a mí mismo,
éste era el misterio
al que había llegado - toda

clase de hombres, una
muchedumbre, y cuerpos
de mujeres, retórciéndose,
un tremendo ruido sin

embargo silencioso - y cuando
les dejé en la habitación,
sentí, como si oyera
risa, mi propio corazón iluminado.]

*Robert Creeley en Black Mountain. Jonathan Williams, 1955.
*Sin título [trad. Marcos Canteli]. Robert Creeley, 1969.

2.3.15

Nada, o como mucho la belleza



[A słowo z ciemności wyjawione było gruszka.

Krążyłem dokoła niego podskakując to próbując skrzydełek.
Ale kiedy już–już piłem z niego słodycz, oddalało się.

Więc ja do cukrówki – wtedy kąt ogrodu,

złuszczona biała farba drewnianych okiennic,

krzak dereniu i szelest przemienionych ludzi.

Więc ja do sapieżanki – wtedy zaraz pole

za tym, nie innym płotem, ruczaj, okolica.

Więc ja do ulęgałki, do bery i bergamoty.

Na nic. Między mną i gruszką ekwipaże, kraje.

I tak już będę żyć, zaczarowany.]


[Y la palabra revelada en la oscuridad fue pera.
Daba vueltas en derredor de ella, saltando, probando unas alas.
Pero cuando ya estaba a punto de beber su dulzura, se alejó.
Así que fui hacia la mosquerola - entonces un rincón del jardín,
pintura blanca decapada de unos postigos de madera,
el arbusto de un cornejo y un rumor de personas muertas.
Así que fui hacia un comicio - pero había campos
tras aquella, no otra, valla, un arroyo y las afueras.
Así que intenté con la pera canela, la blanquilla, la bergamota.
En vano. Entre yo y la pera había carruajes, países.
Y así es como habré de vivir, hechizado.]

*Czesław Miłosz  y Toni Zuzeli.
*Po ziemi naszej [trad. Xavier Farré]. Czesław Miłosz, 1961.

25.2.15

De polvo y lodos

[En cuanto le vi, yo me dije para mí: es mi hombre. Sólo vivo por él, mientras quiera serme fiel, ese hombre. No puedo pasar una noche sin pensar en mi hombre. Y le doy cuanto soy, lo que tengo se lo doy, a mi hombre. Y así estoy, es un macró, un gigoló. Pero no importa porque así le quiero yo. Cualquier día por Pigale para mi mal. Otra vez le perderé, luego no sé. Ni lo que va a ser de mí, por qué le quiero. Solo tengo corazón para mon homme. Si me pega me da igual, es natural. Que me tenga siempre así, porque así le quiero. Ya no tengo corazón. Le intento olvidar y me dejo convidar, por los hombres. Pero no puede ser porque sólo soy mujer pa' mi hombre. Por todo París busco la mirada gris de mi hombre. Si me ofrece su amor le perdono lo peor a mi hombre. Por amor che sui consá le'm pos te cuá busco a mi hombre sin saber dónde andará. Cualquier día por Pigale para mi mal. Otra vez le perderé, luego no sé. Ni lo que va a ser de mí, por qué le quiero. Sólo tengo corazón para mon homme. Si me pega me da igual, es natural. Que me tenga siempre así, porque así le quiero. Ya no tengo corazón.]



*Inauguration of the Pleasure Dome - Anais Nin as Astarte. Kenneth Anger, 1954.
*Es mi hombre [Mon homme, letra de André Willemetz y Jacques Charles, música de Maurice Yvain, 1920]. Sara Montiel, 1958.